موزه عبرت، فقط یادگاری از گذشته نیست؛ سندی زنده از امکان تکرار خشونت در هر زمانی است که فراموشی و عدم مطالعه درست تاریخ میتواند، آن را رقم بزند.  این مکان،  به دستور رضاشاه در سال ۱۳۱۶ ساخته شد و اولین زندان مدرن ایران به‌حساب می‌آمد که با عنوان «کمیته مشترک ضدخرابکاری»، زیر نظر مستقیم ساواک و با مشارکت شهربانی، به مرکزی برای بازداشت، بازجویی و شکنجه‌ی مخالفان سیاسی تبدیل شد و دیوارهایش شاهد درد، ترس، سکوت‌های اجباری و ایستادگی انسان‌هایی است که نام بسیاری از آن‌ها هرگز شنیده نشد، حدود ۸ هزار و ۴۴۲ زندانی که از سال ۵۰ تا ۵۷ در این زندان بوده‌است.  این مجموعه عکس، تلاشی است برای نگاه‌کردن بی‌واسطه به تاریخی که اغلب از آن عبور می‌کنیم، بی‌آنکه مسئولیتش را بپذیریم. اگر از تاریخ درس نگیریم، تاریخ تکرار می‌شود؛ نه لزوماً با همان نام‌ها، اما با همان منطق. موزه عبرت، بیش از هر چیز، دعوتی است: به دیدن، گفتن و ایستادن، پیش از آن‌که این دیوارها، دوباره شاهد همان فاجعه باشند.

عکاس: فاطمه همتی